فصل پنجم

تو فراسوی انچه که تعبیرش نیست

تلقی می شوی

از آن که به هیچ رسیدم تردیدم تو بودی

که پرتو خورشید سبب دارد

تن عریانت وجدی نیست مرا

چو درگیر حیای نگاهتم

که ندارد گردشی به من

در آن اوج وصل دو انتظار

انگاشته تو را در افقی مه الود

چه ناز می کند در حجم باران زلفهایی

که سایه افکنده، برفصل تابستان وجودم .

به نام تو فصلی دگر رقم می خورد

از سویی که پنجره نگاهت مرا به دشتی می پندارد،

چو بلورهای مقاوم در رآس شمس

خنکای میان دو تن ، فصل افرینش منو تو

سامان منفرد